Samen met kinderen groeien | 8 redenen waarom ouders zich machteloos voelen
Mijn kinderen hebben nood aan grenzen. Zonder grenzen hebben ze geen duidelijkheid over wat kan en niet kan. Zonder grenzen worden ze losgeslagen wild en staat mijn huis in geen tijd op zijn kop. Zonder grenzen worden spullen vernield. Zonder grenzen worden mensen gekwetst of respectvol behandeld. Als ik geen duidelijkheid kan bieden, ontstaat er chaos in huis.
bewust bezield ouderschap opvoeding persoonlijke groei vereenvoudig je leven levensstijl gezin slow living moeder mama blog grenzen stellen loslaten zorgen baby peuter kleuter kind
20567
single,single-post,postid-20567,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-3.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.1,vc_responsive
7900631200_e5724041bd_o

8 redenen waarom ouders zich machteloos voelen

Mijn kinderen hebben nood aan grenzen. Zonder grenzen hebben ze geen duidelijkheid over wat kan en niet kan. Zonder grenzen worden ze losgeslagen wild en staat mijn huis in geen tijd op zijn kop. Zonder grenzen worden spullen vernield. Zonder grenzen worden mensen gekwetst of respectvol behandeld. Als ik geen duidelijkheid kan bieden, ontstaat er chaos in huis.

En toch is het soms zo moeilijk om grenzen te stellen. We blijven langs de zijlijn toekijken en laten dingen gebeuren waar van vanbinnen niet achter staan. Vaak voel ik me heel machteloos en veel ouders vertellen me hetzelfde gevoel.

Waarom we niet opkomen voor onze grenzen

Bij het stellen van grenzen komen we onszelf tegen. We ontmoeten onze eigen geschiedenis met macht, machteloosheid, vrijheid en beperkingen. Niemand heeft een compleet neutrale relatie met grenzen. Allemaal botsten we in onze kindertijd op een overdaad of een tekort aan grenzen. Machteloosheid begint bij onszelf…

“Ik wil ze beschermen tegen pijn.”

We willen dat onze kinderen niet dezelfde pijn ervaren die we als kind hebben ervaren. We willen ze sparen van de pijn van afwijzing, de pijn van beperkingen, de pijn van niet gezien te worden voor wie ze zijn. We willen onze kinderen wel ruimte geven om zichzelf te zijn.

“Ik wil niet dat mijn kinderen zich ongelukkig voelen.”

We willen onze kinderen zien zoals kinderen ‘zouden moeten zijn’; speels, vrolijk en creatief. Het kan moeilijk zijn om te zien dat onze kinderen hun eigen gevoeligheden hebben, hun eigen momenten van zich niet goed voelen. Als ouders voelen we ons verantwoordelijk voor het geluk én de pijn van onze kinderen.

“Ik ben bang dat ik mijn kinderen tekort ga doen.”

We willen de noden van onze kinderen tegemoet komen. We willen er zijn voor onze kinderen en hen de vrijheid geven om te doen wat ze willen. Grenzen stellen lijkt hier tegenin te gaan. En dus zijn we bezorgd dat we onze kinderen tekort doen als we nee zeggen waar het nodig is.

“Ik weet niet welke grenzen ik moet stellen.”

Twijfel. Welke grenzen wil ik stellen en welke niet? Wat is belangrijk? Wat is nodig? We zoeken naar bevestiging of wachten op duidelijkheid. Juiste grenzen bestaan niet. Er zijn enkel jouw grenzen.

“Ik voel me schuldig als ik nee zeg.”

Als we naar het gezicht van onze kinderen kijken als we een grens gesteld hebben, kan ons een sterk gevoel van schuld bekruipen. We voelen ons niet goed genoeg als ouder. Grenzen stellen vraagt het vermogen om om te gaan met de gevolgen van onze handelingen, zonder onszelf te bekritiseren of de schuld te geven.

“Ik wil de beste ouder zijn voor mijn kinderen.”

Dit is mijn favoriete onbewuste drijfveer bij het niet stellen van grenzen. We willen het zo goed doen dat we verlamd raken en onze connectie verliezen met ons innerlijk weten. We willen voor onze kinderen én voor onszelf de juiste grenzen. Net omdat het goed moet zijn en moet lukken, gaat het vaak verkeerd en voelen we ons gefaald en machteloos.

“Ik ben bang voor de reactie van mijn kind.”

Soms zijn we helemaal verlamd in het stellen van grenzen, omdat we weten hoe ons kind kan reageren op een nee. Omdat we die reactie vrezen, durven we ook geen grenzen meer te stellen. We kunnen de boosheid van ons kind niet aan en dus vermijden we veel grenzen en confrontaties. Deze toegeeflijkheid is geworteld in onze eigen angst.

“Het zal toch niet lukken.”

Soms hebben we al zoveel geprobeerd dat we er niet meer in geloven. De moed zakt ons in de schoenen en de angst bekruipt ons bij het denken aan de volgende actie die toch weer zal mislukken. Machteloosheid is een gevoel dat veel ouders heel goed kennen. We zijn het geloof in onszelf en in onze kinderen kwijtgeraakt.

Durf opkomen voor jezelf

Herken je jezelf? Om eerlijk te zijn: Ik ken ze allemaal wel. Ik worstel met grenzen en dus worstel ik met mijn eigen noden; aan een opgeruimd huis, aan rust, aan ruimte voor mezelf.

Grenzen stellen is nodig, omdat we zo onze behoeftes aan elkaar duidelijk maken. Als ik dit niet doe, dan laat ik mijn kinderen over mijn grenzen gaan. Dan krijgen ze  een moeder die heel onverwacht haar frustraties uit op een overdreven manier, omdat alle opgekropte energie er in één keer uit moet. Grenzen helpen kinderen dus om anderen te leren kennen, met hun noden en verlangens. Het brengt hen in contact met de werkelijkheid waarin we leven.

Mantra’s voor grenzen stellen in vertrouwen

Wees zacht voor jezelf, opkomen voor je eigen noden is niet gemakkelijk. We moeten onszelf heruitvinden en niet langer laten leiden door onze angsten, ons perfectionisme, onze onverwerkte pijn uit het verleden. Anders blijven we onszelf ook tekort doen in wat we nodig hebben.

Deze mantra’s kan je voor jezelf gebruiken om je beeld op grenzen, duidelijkheid en ‘nee’ te herzien;

Ik heb recht op grenzen.
Mijn kinderen hebben recht op duidelijkheid.
Ik mag opkomen voor mijn behoeftes.
Ik mag mezelf geven wat ik nodig heb.
Mijn kinderen kunnen grenzen hanteren.

Photo credit: Sarah Joy via Flickr

No Comments

Post a Comment