Samen met kinderen groeien | Kinderen zien wat jij niet ziet
bewust bezield ouderschap opvoeding persoonlijke groei vereenvoudig je leven levensstijl gezin slow living moeder mama blog grenzen stellen loslaten zorgen baby peuter kleuter kind
20760
single,single-post,postid-20760,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-3.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.1,vc_responsive
4289864553_2dbd153e4f_b

Kinderen zien wat jij niet ziet

Deze zomer kreeg ik een mooie les gespiegeld door mijn kinderen. We trokken naar een stukje natuur om te spelen. De kinderen waren druk in de weer met takken en stokken om een kamp te maken. Ik had mezelf geïnstalleerd op een plekje wat verderop met de bedoeling om een boek te lezen.

Telkens als ik mezelf helemaal concentreerde op mijn boek, riepen mijn kinderen me. “Mama, kijk …!” Ze hadden continu mijn aandacht nodig om te kunnen tonen waar ze mee bezig waren. En ik wilde mijn boek lezen, een psychologisch boek waarin in me wou verdiepen in het kader van mijn werk. Dit boek vroeg mijn volle concentratie. En ook mijn kinderen vroegen mijn volle aandacht. Dit is eigenlijk een herkenbaar scenario in mijn leven, een verscheurd gevoel van 2 dingen die mijn aandacht trekken.

Frustrerend! Ik begon me te ergeren en ik voelde zinnen in me opkomen als ‘Laat mij gerust, ik probeer te lezen!”. Heel gewone zinnen, die ik toch niet zo graag uitspreek want ik wil de spontaniteit in hun spel niet afbreken. Ik wil eren dat ze me willen tonen wat ze aan het creëren zijn.

Dus ik leg mijn boek neer en ik probeer me open te stellen voor wat ze me willen tonen. Ik schenk hen de aandacht en aanwezigheid die ze van me vragen. Daarna leg ik me neer en ik kijk naar de bomen die boven me uittoren. Wat een prachtig uitzicht! Omdat ik zo wou opgaan in de theorie van mijn boek, was ik helemaal vergeten kijken naar de schoonheid van dit stukje natuur. Ik neem de tijd om te genieten van dit nu-moment.

 

De kracht van aanwezigheid

Als ik daarna mijn boek weer oppak om verder te lezen, krijg ik weer de “klaagzang” (zo voelt het) van mijn kinderen die mijn aandacht vragen. Ze hebben bij alles hulp nodig en laten me niet met rust. Als ik echter ‘aanwezig’ ben op die plek natuur waar ik ben en geniet van de omgeving, gunnen ze me alle rust die ik nodig heb. Als ik weer begin te lezen, zijn ze er binnen de minuut terug met al hun vragen…

Mijn kinderen vragen van mij dat ik aanwezig ben. Of anders gezegd, als ik oefen in echte aanwezigheid, schep ik ruimte voor mezelf en voor mijn kinderen.

 

Kinderen tonen je wat je nodig hebt en zelf niet ziet

Hoe het werkt, weet ik niet. Maar het is alsof kinderen voelen wat je nodig hebt en niet toelaten dat je het over het hoofd ziet. Ze schreeuwen niet alleen om aandacht voor zichzelf, maar ook omdat ze willen dat je aandacht schenkt aan wat belangrijk is. Op het moment dat je boodschap begrijpt, laten ze het los om weer helemaal zichzelf te zijn.

Mooi om op deze manier te leren van je kinderen wat echt belangrijk is…

 

Ik nodig je uit om, de volgende keer als je kinderen ‘lastig’ zijn of ‘je niet met rust laten’, eens te kijken waarop ze je aandacht vestigen.
Wat willen ze je tonen? Wat zie je niet dat je kinderen wel zien?

 

Foto credit: Harold Lloyd via Flickr

No Comments

Post a Comment