Samen met kinderen groeien | Waarom we onze kinderen moeilijk kunnen loslaten
bewust bezield ouderschap opvoeding persoonlijke groei vereenvoudig je leven levensstijl gezin slow living moeder mama blog grenzen stellen loslaten zorgen baby peuter kleuter kind
20307
single,single-post,postid-20307,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-3.0,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.1,vc_responsive
493626935_2c55f6f132_o

Waarom we onze kinderen moeilijk kunnen loslaten

Loslaten… Loslaten hoort bij ouderschap.

De geboorte is een loslaten, en van dan af aan worden we vaak opnieuw uitgedaagd om los te laten. Het is een natuurlijk proces van opgroeien.

In sommige fases van overgang worden we hier heel sterk mee geconfronteerd. De baby die leert stappen, de peuter die zijn NEE uitschreeuwt, de kleuter die zijn kleren zelf wil kiezen en alleen leert fietsen, het kind dat zelf kan lezen en niet meer op onze info alleen moet vertrouwen, de puber die zich losscheurt van onze waarden en normen, de adolescent die uit huis gaat om te studeren,…

Telkens als onze kinderen iets meer kunnen en kennen, telkens als ze nieuwe vaardigheden verwerven, zijn ze iets meer onafhankelijk en mogen we ze iets meer loslaten. En toch is het zo moeilijk om onze kinderen echt los te laten en in vertrouwen hun eigen weg te laten vinden.

Waarom we het zo moeilijk hebben met loslaten

 

1. Onze eigen opvoeding was ook gebaseerd op angst

Ik hoop dat dit niet voor jou van toepassing is, maar de meeste ouders van nu zijn waarschijnlijk zelf opgevoed vanuit angst en niet vanuit vertrouwen in wie ze vanbinnen zijn. Omdat we geen vertrouwen hebben gekregen, is het niet eenvoudig om wel vertrouwen te schenken.

Sta eens stil bij welke angsten jij hebt meegekregen in jouw eigen gezin. Of misschien zijn het angsten waarin je niet werd gesteund door je ouders… Angst voor het onbekende, voor nieuwe dingen, om jezelf te tonen, voor de toekomst, voor verandering, om je dromen te volgen, om te spreken in groep, om je kwetsbaar op te stellen, om te zeggen wat je nodig hebt, om je eigen mening te uiten, om te falen, om niet goed genoeg te zijn…

Dit zijn de angsten die in ons leven… Willen we dit ook doorgeven aan onze kinderen?

 

2. Onze maatschappij is nog steeds grotendeels op angst gebaseerd

Kijk maar om je heen, overal zie je dingen gebeuren uit angst. We geloven dat we bang moeten zijn dat er geen elektriciteit meer is, dat de banken zullen crashen, dat we geen pensioen meer zullen hebben, dat we misschien zelf bedreigd worden door terrorisme… Dit is de toon van het nieuws.

Veel te weinig hoor boodschappen van vertrouwen in onszelf en in de toekomst. Natuurlijk en gelukkig zijn ze er wel. Maar het vraagt focus om daar naar te luisteren.

Wat doe jij om je kind te leren zichzelf te vertrouwen in een wereld waar dit geen evidente plaats kent?

 

3. We willen voldoen aan de verwachtingen van anderen

Welke kansen ontneem je je kind omdat je wil voldoen aan verwachtingen van anderen?

Misschien gaat het over de kleren die je kind wil dragen of de hobby’s die je kind wil doen. Misschien wil je kind niets liever dan in zijn blootje rondlopen en vind je dat dit niet kan. Misschien wil je een rustig kind, terwijl je kind heel energiek en speels is. Misschien wil je een beleefd en beschaafd kind zodat dat anderen zien dat je een goede ouder bent.

Is dit écht wat je wil? Wil je je kind veranderen zodat ze voldoen aan de verwachtingen? Of wil je je kind zichzelf laten vinden, zodat het vanbinnen een gevoel van geluk kan laten groeien?

 

4. We willen dat onze kinderen ‘slagen’ in het leven

Succesvol zijn… en wat dat in onze maatschappij betekent. Willen we slank zijn? Willen we veel geld verdienen? Willen we heel talentvol zijn? Willen we heel goed kunnen koken en zorgen voor ons gezin? Willen we veel werken? Willen we ons van de ene leuke activiteit naar de andere jagen? Willen we ons ten volle kunnen ontplooien door opleidingen en boeken? Willen we etentjes en feestjes organiseren voor vrienden en familie?

Wat moeten we allemaal doen om zogezegd te slagen in het leven? Maakt dit jou écht gelukkig? Maakt het je kind gelukkig? Wat hebben jullie écht nodig?

 

5. We hebben als volwassenen het gevoel dat we het ook écht beter weten dan onze kinderen

Ga eens na hoeveel keer je echt denkt dat jij het nu beter weet dan je kind…

Gaat het over hoe laat ze moeten gaan slapen, hoeveel ze moeten weten, hoeveel tv te mogen kijken, wanneer ze hun huiswerk moeten doen, hoe ze zich moeten voelen, hoe ze zich moeten gedragen,…

Is dit wel zo? Weet jij écht meer dan je kind? Hoe kan je je kind betrekken in die situatie? Hoe kan je je kind vertrouwen schenken om zelf beslissingen te nemen?

 

6. We verwarren loslaten met verlies

Sommige ouders hebben het moeilijk om hun kinderen te laten opgroeien omdat dit gevoelens van verlies met zich meebrengt. Verlies van de baby die dicht tegen je aan lag. Verlies van de grappige peuter dansjes. Verlies van het kind die thuis woont…

Dit zijn jouw eigen gevoelens… die mogen er zijn, die verdienen de nodige aandacht. Verlies en verdriet kunnen pijnlijk zijn.

Dit zijn jouw gevoelens. En daarnaast heb je de noden van je kind, dat moet opgroeien en zijn eigen weg vinden. En dat is geen verlies, dat is groei, dat zijn kansen om nieuwe dingen vorm te geven!

 

Hoe zou het zijn om dit los te laten?

Hoe zou het zijn om niet meer vanuit angst in relatie te staan met onze kinderen? Hoe zou het zijn om onze kinderen gewoon te laten zijn wie ze zijn en vertrouwen te oefenen dat het goed komt?

Voor mij is dit zo ongeveer de grootste taak die we als ouders hebben. Loslaten terwijl we vertrouwen uitdrukken in onze kinderen. Dus niet zomaar laten begaan en laten gebeuren. Maar wel in vertrouwen en steun onze kinderen laten zelf hun eigen weg kiezen.

Foto credit: Kris Litman via Flickr

No Comments

Post a Comment